NIMROD 10 November 2008 te Vianen

Na drie jaar "trainingstilte" doordat Pip een gescheurde schouderpees had opgelopen, kon ik in oktober 2007 de training met Pip weer oppakken. Vanaf die datum reed ik elke woensdagmiddag naar Almere om bij de Apporteur Willy Walbeek te trainen. Het ging lekker, Pip zat super in haar vel en al snel bleek weer wat een heerlijk werkhondje mijn Pip is. Van Willy heb ik geleerde de goede eigenschappen van Pip extra te benutten en te dealen met haar minpuntjes. Super bedankt Wil, voor alle geweldige leerzame trainingen en adviezen!!!

In maart 2008 was de Onderlinge van de Apporteur en Pip en ik deden hieraan mee. Nadat alle B onderdelen goed waren afgelegd, mochten wij voor de eerste keer op voor de A. Wat was het geweldig toen Pip op de dirigeerproef met de duif binnenkwam. Ook bij de sleep ging het super, Pip was binnen no time terug met de eend. Yes, het was gelukt Pip had haar eerste A diploma. Het was natuurlijk nog geen officieel diploma, maar zo'n Onderlinge is goed voor het zelfvertrouwen.

Yes de duif is binnen!!

In augustus ging het KNJV seizoen van start en mijn doel was het halen van een A diploma. Op 14 september lukte het ons in Affderden/Deest een A diploma te bemachtigen. Een mooie A, waar ik echt heel trots op ben. De dirigeerproef deed Pip netjes, maar ik ben vooral erg trots op haar doorzettingsvermogen bij de sleep. Je moest, om bij het beginpunt van de sleep te komen, je hond in het water dirigeren. Dat was niet eenvoudig want al snel was er een mogelijkheid om aan land te gaan. Hier was het echter onmogelijk om de sleep op te pakken. Je moest daarom je hond verder langs de waterkant dirigeren en naar het door de keurmeester aangewezen punt sturen, om je hond op de sleep te krijgen. Wat was ik trots op Pip toen zij precies op de juiste plek uit het water ging!!! Na een paar spannende minuten zag ik Pip terugkomen met de eend.

Na het behalen van dit mooie A diploma mochten wij deelnemen aan MAP's op A-niveau. Ik had Pip voor 4 proeven ingeschreven. Bij deze MAP's kwam haar talent pas echt naar voren. Wij hebben op alle vier de proeven ons diploma gehaald!!!

Pip en ik bij de MAP in Biddinghuizen

In 2008 hadden veel Flatcoated Retrievers een KNJV A en MAP A diploma gehaald, de kwalificatie-eisen om deel te kunnen nemen aan de NIMROD. Willy had met haar Piusz de meeste Nimrodpunten en was uitgenodigd. Maar eind oktober ging ook bij mij de telefoon en toen ik hoorde: "Goedemorgen mevrouw Krispijn, u spreekt met Betty van der Woude van de Orweja, mag ik u even storen.......", sprong ik een gat in de lucht. Door onze mooie prestatie op de KNJV proeven werden de twee beste Flatcoats van het afgelopen seizoen uitgenodigd voor de Nimrod.

Het was ongelooflijk hoeveel telefoontjes, kaarten, briefjes, sms-jes en mailtjes ik heb ontvangen om ons te feliciteren met de uitnodiging. Echt hartverwarmend, graag wil ik ook langs deze weg iedereen nogmaals heel erg bedanken hiervoor.

Verslag van de NIMROD op 10 November 2008 te Vianen

Bij aankomst moest Pip eerst voor controle naar de dierenarts. Toen Pip was gecontroleerd kon ik de catalogus en mijn hesje met draagnummer ophalen. Heel even schrok ik toen ik zag dat ik nummer 1 had, maar onmiddellijk heb ik dit van mij afgezet. De ene keer is dit in je voordeel en de andere keer in je nadeel. We zouden het wel zien. Na de officiële opening reden wij naar het terrein waar de proeven zouden plaatsvinden.

Pip en ik moesten beginnen met de A proef "Bosjacht". Bij deze proef moest de hond eerst een fazant markeren die even boven de hoge dekking zichtbaar was. Direct hierna klonken twee schoten uit het bos rechts van je en werd er "hond, hond" geroepen. Ik zette Pip in op dit apport. In het bos begon een sleep, de hond moest dit zelfstandig oppakken. Gaaf, hierbij kon je als voorjager niets doen, de hond moest aan het werk. Op gegeven moment hoorde ik via de porto dat Pip op de terugweg was met de haas. Het blijft altijd weer geweldig wanneer je hond met het wild binnenkomt. Nu moest Pip op de fazant worden ingezet. Pip ging in één streep naar de markeer en bleef maar in de buurt van de valplek zoeken. Pff dit duurde wel heel lang. Op de stopwatch, die op het krukje van de keurmeester lag, zag ik de tijd voorbij tikken. Op gegeven moment liep de keurmeester, die bij de markeer stond naar de valplek, dat was vreemd……Maar direct hierna kwam Pip binnen met de fazant. Later bleek dat de fazant in een boom was blijven hangen en dat Pip hier onmogelijk bij kon komen.

Pfff, dat duurt lang

Er waren nog twee minuten over voor een verloren zoek op een konijn. Vooraan in het bos was als verleiding een sleep met een konijn getrokken. De honden moesten deze konijnensleep respecteren. Mijn hart klopte in mijn keel, toen ik op de stopwatch keek en zag dat er nog maar twintig seconden over waren. Net op dat moment kwam Pip uit de dekking met het konijn. Geweldig gedaan, wijfie!!! Ik was nog helemaal geconcentreerd en schrok van het applaus toen ik het konijn van Pip aannam. Super gedaan Pip, bij deze proef alles binnen!!!

Yes, alles binnen!!!

Door na de B proef met de titel "Drijfjacht". Het bleek dat niet één combinatie er tot nog toe in was geslaagd alle apporten binnen te krijgen. Bij deze proef liepen Pip en ik mee in de linie op de rechterflank. Vrijwel direct werd een (spring)konijn geschoten. Dit konijn werd door de hond, die links in de linie meeliep, geapporteerd. Terwijl deze hond het konijn apporteerde werd op rechts, achter een dijk, niet zichtbaar voor voorjager en hond, een haas geschoten. Op dit apport mocht Pip worden ingezet. Omdat Pip voor mij uit zicht was, had ik geen enkel idee of ze de haas inmiddels in haar neus kreeg. Maar toen er op gegeven moment onrust in het publiek ontstond, begreep ik dat ze de haas had gevonden.

Ga daar ...... Vooruit

Nadat ik de haas van Pip had aangenomen werd op 200 meter een duif geschoten. Ik weet zeker dat Pip het schot heeft geregistreerd maar de duif niet heeft zien vallen. De duif lag in de lijn waar het springkonijn was afgegaan. Ik ken Pip's minpuntjes en wist dat dit apport hierdoor niet eenvoudig zou zijn. Het springkonijn bleef voorin haar kop zitten en ondanks alle handvaten die ik inmiddels van Willy heb geleerd, lukte het mij niet om haar richting duif te krijgen.

Daarom besloot ik Pip eerst op het derde apport in te zetten. Om dit apport binnen te krijgen moest Pip naar een gans worden gedirigeerd. Deze gans lag op zeker 250 meter. Het was hard werken voor ons. Maar wat een geweldige kick toen Pip lucht kreeg en ze even later weer in zicht kwam ........met gans. Er was geen tijd meer over om haar nogmaals op de duif te zetten. Helaas één apport gemist, maar zeker geen schande.

Op naar proef C "Waterwildjacht". Het bleek dat alleen de eerste vier combinaties de sleep van deze proef hadden binnen gebracht. Bij de waterwildjacht moest Pip eerst worden ingezet op deze sleep. Pip heeft kei hard gewerkt, maar kwam telkens terug naar het beginpunt van de sleep. Ik had begrepen dat de wind, na de eerste paar deelnemers, was gedraaid. De wind kwam nu van de kant waar de sleep begon. In het verlengde hiervan lag een bootje, dat vol lag met wild. Logisch dat Pip iedere keer weer terug kwam naar het beginpunt, de lucht was hier immers het sterkst. Op gegeven moment klonk rechts een schot en werd een eend geschoten. Pip stond nog aan de kant van de sleep en kon de eend onmogelijk markeren, shit. Ik besloot haar in te fluiten en eerst dit apport te halen. Ik heb Pip naar de eend gedirigeerd en op de terugweg werd door een geweer uit het bootje nog een smient geschoten. Deze twee stuks wild kwamen vlot binnen. Helaas was er onvoldoende tijd over om haar nogmaals op de sleep te zetten. Balen!!!

Pip en ik hebben deze 10de november gedaan wat wij konden. Ondanks de twee gemiste stukken wild kan ik heel tevreden terugkijken op onze prestaties. Aan het eind van de dag kregen alle deelnemers een Certificaat van Deelname, een mooi aandenken aan deze bijzondere dag.

Ik wil iedereen bedanken die met Pip en mij heeft meegeleefd, echt geweldig. Mijn lieve Ton wil ik bedanken voor zijn trouwe support. Ook wil ik hem bedanken voor zijn geduld bij al die keren dat ik weg was voor een training of een wedstrijd, maar ook voor al die keren dat hij mee is geweest om ons aan te moedigen. Een dikke kus!

Van alle trainers waar ik met Pip heb getraind heb ik deeltjes van het voorjagen geleerd. Jullie allemaal bedankt hiervoor. Van Willy heb ik het afgelopen jaar geleerd hoe je al deze deeltjes op z'n plek laat vallen en omgaat met die deeltjes die maar niet leken te passen. Maar vooral hoe je optimaal communiceert met je hond. Wil nogmaals, zonder jou ........

Tot slot bedankt voor de super mooie foto's: Maaike Kort, Ria Middelaar, Pictureweb, Fotojacht en TJ.

Artikel NIMROD voor Koerier 6 2008

Het bestuur van de FRC heeft ons, Lenk Krispijn en Willy Walbeek, gevraagd om een stukje voor de Flatcoat Koerier te schrijven over onze ervaringen tijdens en rondom de NIMROD.

Oktober 2007 begon ons gezamenlijke avontuur:

Lenk:
Na drie jaar "trainingstilte" doordat Pip een gescheurde schouderpees had opgelopen, kon ik in oktober 2007 de training met Pip weer oppakken. Vanaf die datum reed ik elke woensdagmiddag naar Almere om bij Willy te trainen. Het ging lekker, Pip zat super in haar vel en al snel bleek weer wat een heerlijk werkhondje mijn Pip is. Van Willy heb ik geleerd de goede werkeigenschappen van Pip extra te benutten en te dealen met haar minpuntjes. Super bedankt Wil!!!

Willy:
Omdat Piusz in augustus een nestje had gehad, wilde ik het werken met haar weer rustig oppakken. Na een nestje heeft een teef, mijns inziens, alle tijd nodig om zowel fysiek als mentaal hiervan te herstellen. Uit dit nest heb ik ook een teefje, Saszu, aangehouden. Piusz vond het in het begin best lastig om de aandacht nu niet alleen met haar eigen moeder, Fidesz, maar ook nog met haar dochter te moeten delen. Doordat ik zelf ook met Piusz in hetzelfde groepje trainde, werden Lenk en ik ook steeds meer trainingsmaatjes. Het bleek dat we niet alleen de liefde voor het ras Flatcoated Retriever deelden, maar ook voor hetzelfde (werk)type Flatcoat vallen. In deze periode heb ik Lenk leren kennen als een zeer warme en hartelijke persoonlijkheid. Haar hondje Pip als een vrolijke en enthousiaste werker en al snel zag ik het potentieel bij die twee. Het is heerlijk om hier als trainer mee aan de slag te gaan. Piusz pakte al snel de draad weer op. Het is een heerlijke hond met veel passie, maar ook heel veel jachtverstand. Ik genoot intens van haar! In maart 2008 werd het winterseizoen afgesloten met de Onderlinge van de Apporteur en Pip en Lenk gingen op voor hun eerste A.

Lenk:
De B onderdelen gingen soepel en wat een geweldige ervaring als je hond met de duif en eend binnen komt. Yes, het was gelukt Pip had haar eerste A diploma. Het was nog geen officieel diploma, maar zo'n Onderlinge is goed voor het zelfvertrouwen.

Willy:
Echt geweldig dat Lenk haar A-diploma haalde op onze Onderlinge. Ook voor een trainer voelt dat als een beloning voor het harde werken! Na afloop ben ik naar Lenk toegestapt en heb haar gezegd dat er we er dit jaar helemaal voor zouden gaan. Lenk werd een beetje wit om haar neus, toen ze begreep dat ik daarmee op de NIMROD doelde. Volgens haar zou het behalen van een KNJV-A diploma al geweldig zijn. Toch meende ik het op dat moment serieus. Ik voelde dat dit erin zou kunnen zitten en heb voor mezelf toen een trainingsopbouw bedacht. Niet geschoten is altijd mis, toch?

In de maanden erna hebben we lekker doorgetraind en waren de honden klaar om het KNJV wedstrijdseizoen in te gaan.

Lenk:
In augustus ging het KNJV seizoen van start en mijn doel was een A diploma halen en als het zou lukken misschien ook nog wel een MAP A. Op 14 september lukte het ons in Afferden/Deest om een A diploma te bemachtigen. Geweldig: een mooi A diploma, waar ik echt heel trots op ben, de dirigeer was pittig, maar vooral de sleep waarvoor je de hond in het water moest dirigeren naar de sleep, was heel heftig. Wat een heerlijk gevoel als het dan lukt!!! Hierna had ik mij voor 4 MAP A's ingeschreven. Op deze MAP's kwam Pips talent echt naar voren. Wij hebben op alle 4 de MAP A proeven ons diploma gehaald.

Willy:
Net als Pip was Piusz ook stabiel, d.w.z. dat het appèl en het eigen initiatief in balans waren. Een goed uitgangspunt om zowel een KNJV-A als een MAP-A diploma te kunnen behalen. Met Piusz heb ik 1 KNJV proef gelopen en meteen een A-diploma gehaald. Na twee jaar geen proeven meer te hebben gelopen, is dat een heerlijk gevoel. Pfff, het blijft toch best spannend…Daarna heb ik deelgenomen aan 3 MAP’s en dit resulteerde in 3 mooie diploma’s. Voor mij was het seizoen toen al helemaal geslaagd.

Dit seizoen hadden veel Flatcoats een KNJV A en MAP A diploma gehaald. Zou de kans bestaan dat er dit jaar twee Flatcoats zouden worden uitgenodigd voor de NIMROD? Dat zou voor het eerst in de geschiedenis van de NIMROD zijn!

Lenk:
Willy had met haar Piusz de meeste Nimrod punten en zij werd als eerste uitgenodigd. Maar de volgende dag ging bij mij 's ochtend de telefoon en toen ik hoorde: "Goedemorgen mevrouw Krispijn, u spreekt met Betty van der Woude van de Orweja, mag ik u even storen.......", dan spring je natuurlijk een gat in de lucht. Doordat de Flatcoats dit jaar zo goed hadden gepresteerd werden Pip en ik als tweede combinatie voor de Nimrod uitgenodigd!!!

De volgende dag zijn we heerlijk met onze hondjes gaan wandelen en hebben er na afloop gezellig een glaasje op gedronken. We gunden het elkaar zo ontzettend. Samen getraind en vervolgens samen naar de NIMROD. Van te voren hadden we hier niet op durven hopen…

Het was daarna ongelooflijk hoeveel telefoontje, kaarten, briefjes, sms’jes en mailtjes we hebben ontvangen om ons te feliciteren met de uitnodiging. Echt hartverwarmend.

En dan begint de voorbereiding op de grote dag…De voorbereidingen kwamen onder andere neer op rust zoeken, twee à drie keer per week zelf ‘licht’ trainen (onderhoudstraining) met de honden, één keer per week gezamenlijk ‘zwaar’ trainen en uiteraard het op peil houden van de conditie van de honden. Na afloop van onze gezamenlijke trainingssessies hebben we onszelf uiteraard ook regelmatig culinair laten verwennen. Ook ontspanning hoort erbij. En dat valt soms niet mee, met alle aandacht…

En dan is het opeens zo ver: de dag van de NIMROD!

Verslag van de Nimrod op 10 November 2008 te Vianen

Bij aankomst moesten we eerst met de honden voor controle naar de dierenarts. Toen ze waren gecontroleerd konden we de catalogus en onze hesjes met draagnummer ophalen.

Heel even schrokken we toen we zagen dat Lenk nr. 1 had en Willy nr. 17, maar onmiddellijk hebben we dit van ons afgezet. De ene keer is dit in je voordeel en de andere keer in je nadeel. We zouden het wel zien.

Na de officiële opening en een presentatie van de proeven reden wij naar het terrein waar de proeven zouden plaatsvinden. Voordat de proeven konden beginnen werd eerst nog een foto gemaakt van alle deelnemers met hun honden.

Proef A:       Bosjacht

Lenk:
Ik moest beginnen met de A proef "Bosjacht". Bij deze proef moest de hond eerst een fazant markeren die even boven de hoge dekking zichtbaar was. Direct hierna klonken twee schoten uit het bos rechts van je en werd er "hond, hond" geroepen. Ik zette Pip in op dit apport. In het bos begon een sleep, de hond moest dit zelfstandig oppakken. Gaaf, hierbij kon je als voorjager niets doen, de hond moest aan het werk. Op een gegeven moment hoorde ik via de porto dat Pip op de terugweg was met de haas, het blijft een heerlijk gezicht als je hond met het wild binnenkomt. Nu moest ik Pip op de fazant inzetten. Pip bleef maar in de buurt van de valplek zoeken, maar kreeg geen lucht, pff dit duurde wel heel lang. Op de stopwatch, die op het krukje van de keurmeester lag, zag ik de tijd voorbij tikken. Op gegeven moment liep de helper twee maal naar de valplek, dat was vreemd……maar direct hierna kwam Pip binnen met de fazant, gelukkig.

Ik had nog twee minuten over voor een verloren zoek op een konijn in een bos links van mij. Vooraan in het bos was een sleep met een konijn getrokken als verleiding. De honden moesten deze konijnensleep respecteren, heftig!! Mijn hart klopte in mijn keel. Toen ik op de stopwatch keek en zag dat er nog 20 seconden over waren kwam Pip uit de dekking met het konijn. Ik kan jullie niet vertellen wat je dan voelt, maar ik krijg nog steeds kippenvel nu ik dit schrijf. Ik kon het niet nalaten en zei: "He kanjertje, lekker gewerkt hoor!!!" Ik was nog zo geconcentreerd dat ik schrok van het applaus toen ik het konijn van Pip aannam. Super, bij deze proef alles binnen!!!

Willy:
De A-proef was mijn tweede proef. Omdat ik de laatste van mijn groep was, moest ik redelijk lang in de wachtkamer zitten. Ik had Piusz lekker afgedroogd en een warm dekje omgedaan. We hebben gezellig samen een broodje gegeten (bij Piusz ging het gemakkelijker naar binnen dan bij mij, haha..).

De hond voor mij was erg lang weggebleven op de sleep en kwam uiteindelijk leeg terug. Toen was er geen tijd meer voor de andere apporten. Zo sneu voor deze combinatie… De haas was zoek geraakt (hij was toch wel echt dood?). Diverse mensen zijn ernaar gaan zoeken en ondertussen moesten Piusz en ik nog langer wachten…

Eindelijk werden we geroepen en konden we aan de slag. Piusz vertrok als een pijl uit een boog op de sleep en al snel klonk door de porto het signaal dat de hond op de terugweg was met haas. Zo, die was in ieder geval binnen. Daarna stuurde ik haar op de fazant. Hier had ze iets langer werk. Dan voel je de spanning wel komen. Tiktak, tiktak en de seconden vliegen voorbij… Uiteindelijk kwam ook dit apport netjes binnen. Als laatste was het konijn aan de beurt. Piusz pakte eerst het valse konijnenspoortje op, maar daarna kon ik haar daar heel vlot voorbij sturen om dieper in het bos te zoeken. In no time was dit konijn binnen. De hond had heerlijk zelfstandig gewerkt. Een lekker gevoel. Te meer omdat ik, terwijl Piusz bezig was, via de porto vernam dat de verdwenen haas van de vorige hond nog steeds werd vermist. Dit mysterie is tot op heden niet opgelost... (Iets voor Peter R. de Vries?).

Proef B:       Drijfjacht

Lenk:
Na proef A, door naar de B proef "Drijfjacht". Op weg naar deze proef hoorde ik dat tot nu toe nog niemand erin was geslaagd alle apporten binnen te krijgen. “O.K.” dacht ik, “Ik laat mij niet gek maken en ga gewoon samen met Pip mijn ding doen”. Toen ik bij de proef aankwam mocht ik meteen doorlopen naar de keurmeesters. De proef werd uitgelegd en ging van start.

Ik liep op de rechterflank mee als picker-up in een drijfjacht. Vrijwel direct werd een (spring)konijn geschoten en dit konijn werd door de hond links uit de linie geapporteerd. Toen de hond het konijn apporteerde werd op rechts, achter een dijk, niet zichtbaar voor voorjager en hond, een haas geschoten. Deze haas moest als eerste binnenkomen. Pip moest flink zoeken maar op een gegeven moment begreep ik uit de onrust uit het publiek dat zij de haas had gevonden.

Toen ik de haas van Pip had aangenomen werd op 200 meter een duif geschoten. Ik denk dat Pip het schot heeft geregistreerd maar de duif niet heeft zien vallen. De duif lag in de lijn waar het springkonijn was afgegaan. Ik ken Pip's minpuntjes en dit is er één van. Dat springkonijn blijft dan voorin haar kop zitten en ondanks alle handvaten die ik inmiddels heb geleerd, lukte het mij niet om haar richting duif te sturen.

Ik moest voorzichtig zijn om Pip niet helemaal stuk te fluiten want voor het derde apport moest er ook nog flink gedirigeerd worden. Dit was een mega dirigeerproef naar een puntje van de dekking, op zeker 200 meter, waar een gans lag. Dus besloot ik Pip terug te fluiten van de duif en haar eerst te dirigeren naar de gans.

Wat een geweldige kick toen ik zag dat Pip lucht kreeg van de gans en even later met de gans terugkwam. Er was geen tijd meer over om haar nogmaals op de duif te zetten. Helaas één apport gemist, maar zeker geen schande.

Willy:
Proef B was mijn laatste proef van de dag. Toen we aankwamen was de vorige groep nog bezig en daardoor hebben we erg lang moeten wachten. Ook wij hadden reeds vernomen dat de duif bij deze proef de bottleneck vormde. We waren benieuwd!

Na anderhalf uur liggen, werd Piusz toch wat onrustig. Het werd ook steeds drukker en omdat ik zelf ook even naar boven was gelopen om te kijken, merkte ik aan Piusz dat ze een tikkie overstuur raakte. Ze lijkt best stoer, maar eigenlijk is ze best een moederskindje.. Af en toe probeerde ik even een stukje met haar te lopen, maar dat was daar best lastig.

Uiteindelijk waren we na uren wachten aan de beurt. Omdat Piusz toch redelijk overstuur was van dit lange wachten en ik wist dat ze, voor het forse dirigeerwerk dat ons te wachten stond, al haar doorzettingsvermogen en passie nodig zou hebben, heb ik er bewust voor gekozen om haar niet stevig in te lopen. Waarom zou ik? Normaal gesproken is het eigenlijk best een braaf hondje…

Inmiddels waren ook de beloofde buien in aantocht en was de wind behoorlijk stevig geworden. Er stond ons een behoorlijke klus te wachten, maar Piusz had er in ieder geval zin in!

Hoeveel zin ze erin had, bleek even later…

Ongelooflijk hoe een hond je toch soms weer kan verrassen! Mijn brave Piusz kende ik even niet meer terug en begon tijdens het kleine drijfjachtje zelfs te blaffen en naast me te springen. Die sodemieter was ronduit verontwaardigd dat ze na al die tijd wachten nog steeds niet mocht werken. Ik hoorde haar denken: “En nu mogen die spaniëls wel en ik nog steeds niet! Bah!!!” Zelfs het springkonijn, iets waar ze normaal niet eens naar durft te kijken, was zo interessant dat ze besloot om hier, weliswaar houdbaar, op in te springen! Ik wist werkelijk niet wat me overkwam…Jammer, maar het blijft natuurlijk een dier van vlees en bloed, ook met emoties, geen geen apparaat dat je zo maar even aan en uit zet.

Ik kon haar koppie toch vrij snel van het springkonijn afhalen en stuurde haar daarna naar de haas. Ze had één extra commando nodig en vond deze vlot.

Hierna heb ik haar goed neergezet, om haar in de gelegenheid te stellen de duif goed te kunnen markeren. Verschillende factoren maakten dit voor de hond bijna onmogelijk. De donkere achtergrond (een dijk met hoge bomen erachter), de donkere lucht en de harde wind waardoor het schot vertraagd doorkomt. Ik zag dat Piusz wel het schot registreerde, maar was er niet zeker van dat ze ook de duif had zien vallen. Ik besloot om haar een lijn te geven tussen de duif en de gans in en gaandeweg te kijken wat ze zou doen. Toen bleek dat ze niet op de duif aantrok, heb ik besloten om haar eerst de gans te laten halen.

Ook hier merkte ik dat mondelinge commando’s en fluitsignalen, door de harde wind, met vertraging de hond bereikten. Door met mijn handen een kelk om mijn mond c.q. fluit te vormen ging het beter. Enfin, de gans kwam toch redelijk vlot binnen. Hierna had ik nog bijna 11 minuten over voor de duif.

De eerste lijn naar de duif was super en ik dacht nog dat ze er zo op zou lopen. Helaas was dat niet het geval… De resterende tijd heb ik haar echt alle kanten op gedirigeerd. Van links naar rechts, van voor naar achteren. En ze bleef gaan, mijn bruintje… Het was zo sneu, ze is er vier keer heel dicht bij geweest, maar ze kreeg nul verwaaiing… Zelfs het hek vormde geen obstakel. Ze vond een gat en zat bijna boven op de dijk. En steeds bleef ze luisteren. Doordat je zelf de hond rond de valplek niet kon zien, kon ik haar verder ook niet helpen. Het beetje mazzel dat je dan nodig hebt, was ons niet gegund. Jammer, maar ik was zo ontzettend trots op haar! Wat heeft ze hard gewerkt!

Proef C:       Waterwildjacht

Lenk:
Op naar proef C "Waterwildjacht". Ik kreeg te horen dat bij deze proef alleen de eerste vier deelnemers de sleep van deze proef binnen hadden. Hierna was het niet één combinatie meer gelukt. Gelukkig bleef ik ook nu ontspannen. Ton heeft stiekem de camera gepakt en mij gefotografeerd terwijl ik stond te wachten op proef C.

Bij proef C moest ik Pip eerst inzetten op een gans, die niet op de valplaats was aangetroffen. Het bleek dat deze sleep langs de waterkant door het water was getrokken, zo af en toe weer op het land kwam en dan weer in het water verdween. Pip heeft gewerkt en gewerkt maar kon de sleep niet helemaal uitgewerkt krijgen doordat de wind was gedraaid, op gegeven moment klonk rechts een schot en werd een eend geschoten. Pip stond nog aan de kant van de sleep en kon de eend onmogelijk markeren, shit! Ik besloot haar in te fluiten en eerst de andere twee apporten binnen te brengen. Toen Pip terugkwam werd er op rechts nogmaals twee maal geschoten, dit was een verleiding en moest gerespecteerd worden. Ik heb Pip naar de eend gedirigeerd en op de terugweg werd door een geweer uit een bootje nog een smient geschoten. Deze twee stuks wild kwamen binnen en helaas was er onvoldoende tijd over om haar op de sleep te zetten. Balen, maar wederom geen schande.

Willy:
Proef C was mijn eerste proef. De vier honden voor mij haalden alle de sleep op de gans binnen, maar de smient bleek voor die honden de bottleneck. Twee van de vier haalden alles binnen. Terwijl ik in de wachtkamer stond te wachten tot ik aan de beurt was, merkte ik dat de wind draaide. Op dat moment wist ik dat vanaf dat moment de ganzensleep de bottleneck zou worden…

Piusz vertrok goed op de sleep, maar telkens als ze bij het obstakel water kwam, werd ze niet geholpen door de wind en trok aan op het in het water liggende bootje en het ervoor liggende riet. Daar kwam toch de verwaaiing vandaan? Vier keer heeft ze gewerkt op de sleep en telkens ging ze niet ver genoeg. Ik kon het haar niet kwalijk nemen.

Uiteindelijk werd de eend geschoten. Die kwam in één streep binnen! Ook de verleiding van de mis geschoten vos werd volledig genegeerd.Daarna de smient. Ook die markeerde ze super. Er was nog wat tijd over voor de sleep, maar Piusz was er toch een soort van klaar mee (en ik eerlijk gezegd ook…). Toch twee apporten vlot binnen. Knappe hond!

Natuurlijk is het wel jammer als je op je eerste proef meteen 1 stuk mist, maar gezien de veranderde omstandigheden absoluut niets om je voor te schamen. Gewoon domme pech!

Na afloop bleken we allebei twee apporten te hebben gemist en dat resulteerde uiteindelijk in een 7e plaats voor Willy en Piusz en een 9e plaats voor Lenk en Pip. Toch niet slecht van onze flatjes!

Beiden hebben we eruit gehaald wat er op dat moment in zat. Dat geeft een heel goed gevoel. Natuurlijk hoop je stiekem op net iets meer, maar dan moet ook alles op zo’n dag meezitten. Uiteindelijk hebben we beiden ontzettend van onze hondjes genoten en daar gaat het tenslotte toch om.

Aan het eind van de dag kregen alle deelnemers een Certificaat van Deelname en een ingelijste foto, een mooi aandenken aan deze bijzondere dag.

Wij willen in ieder geval iedereen bedanken die met ons heeft meegeleefd, echt geweldig! En in het bijzonder natuurlijk onze partners: Ton (van Lenk) en Hans (van Willy). Een dikke kus voor al jullie geduld en support!

Tevens zijn we het bestuur van de FRC enorm dankbaar voor de getoonde belangstelling en waardering! Zij heeft ons enorm in de watten gelegd en ook dit heeft bijgedragen aan een positieve herinnering.

Ook willen wij elkaar nog super bedanken. Dit gezamenlijke avontuur heeft ons nog dichter tot elkaar gebracht. De NIMROD zelf was voor ons beiden een cadeautje, waar wij nog lang zeer mooie herinneringen aan zullen hebben. Maar het heeft ook geleid tot een extra bonus: een prachtige hechte vriendschap! De NIMROD met deze hondjes behoort nu voor ons, helaas, tot het verleden, maar onze vriendschap blijft!!

Tenslotte willen wij ook nog de volgende mensen/organisaties bedanken voor de super mooie foto's: Ria van Middelaar, Pictureweb, Fotojacht en TJ.

Met vriendelijke groet,

Lenk Krispijn en Willy Walbeek